dalekich fal horyzonty
szum wiatru w gałęziach sosen
można zamknąć w klatce
zaborczych palców i dłoni
postawić serce na straży
otoczyć kordonami myśli
związać czułymi słowami
spętać przysięgami miłości
choć czasem trudno
oddając siebie bez reszty
nie pragnąć niczego dla siebie
zostawię zawsze dla ciebie
drzwi na oścież otwarte
twoje dłonie dotykają
mojej twarzy moich policzków
czerwień paznokci
jak krople krwi w moich włosach
delikatne jak aksamit
czułe jak muśnięcie
porannej bryzy
przynoszą ukojenie
rozchylają kurtynę
teatru tajemnic
nie pozwolę
żeby codzienność
odebrała twoim dłoniom
jedwabistą miękkość
Schylonej nade mną
twoje włosy łaskoczą
moją twarz
Oddechy nasze
wypełniają przestrzeń
pomiędzy wargami
Wspartej na mojej piersi
oczy jeszcze zamglone
usta jeszcze rozchylone
Na progu nadchodzącej nocy
przyrzekam ci
że będę ciebie kochał
dopóki bije moje serce…
Feniks i Róża 