Wyśpiewuję na cześć twego jedwabnego bucika,
śpiewam hymny o twojej jedwabnej sukni,
śnię o tobie każdej nocy, o ty
moja okrutna, serca mego bólu!
Nie znam innego imienia, jak twoje
i nie umiem płakać już
z powodu innego bólu i innej żądzy,
a tylko za tobą, Serce ty moje.
Nie chcę innego szczęścia
i żadnej innej biedy
jak tylko za tobą tęsknić –
dlaczego nie ma cię tu?
Hermann Hesse (przekład własny)
Moje pieśni pukają
Do twoich drzwi,
Skłaniają dumne czoło:
Otworzysz mi?
Moje pieśni jedwabne
Jak suknia twa,
Ich szelest delikatnie
Dosięga dna.
Moje pieśni pachnące
Jak kwiecie bzu,
W ogrodzie twoich marzeń
Na grządkach snu.
Moje pieśni w czerwieni
Jak polny mak,
Jak twa jedwabna suknia
Szeleszczą tak.
Me najpiękniejsze pieśni
Całkiem jak ty.
Stoją pod twymi drzwiami:
Otworzysz mi?
Hermann Hesse (przekład własny)
Bo ciebie kocham… przyszedłem w noc,
W szepcie namiętnym i w zawierusze,
I żebyś przy mnie została już,
Zabrałem tobie twą jasną duszę.
Należy do mnie na wieczny czas,
Na dobre – na złe – dolą – niedolą…
Od płomienistej miłości mej
Żadne anioły cię nie wyzwolą
Hermann Hesse (przekład własny)
Feniks i Róża 