Feniks i Róża

Kochasz mnie bez miłości, łakniesz bez namiętności, 
Mówisz to jak najszczerzej, wyznajesz jak najprościej, 

Przemijasz obojętna i nie wiesz tego o mnie, 
Że ja właściwie ginę samotnie i bezdomnie, 

Że ja właściwie gasnę w syberiach twego chłodu, 
Wygnany i zesłany bez win i bez powodu; 

Że w czasach, gdy po ziemi strzaskane skrzydło wlekę, 
Przede mną drzwi zamykasz i serce, i powiekę, 

Bym patrząc w twoje oczy nie dostrzegł ciemnej próżni, 
Co złymi zamysłami rozdziela nas i różni. 

Ty nawet nie wiesz o tym, że ja – zraniony śpiewak, 
Spożywam chleb zmieszany z trucizną twoich zniewag, 

Że dla dumnego czoła zabrakło chmur i wieńca, 
Że wszystkie moje pieśni, to pieśni potępieńca… 

A jednak, gdy już umrzesz – po moich pieśniach właśnie 
Bóg duszę twą rozpozna. I będzie od niej jaśniej, 

I będzie od niej śpiewniej. I Bóg ją utożsami 
Z ptakami, co śpiewają pomiędzy aniołami.

Jan Brzechwa

Ze snu wyłaniam się jak pijany 
Od radosnego twego pobliża, 
I witam ciebie znów zakochany 
Spojrzeniem tkliwszym od znaku krzyża. 

Ciągle tak samo i wciąż jak dawniej, 
Ciągle tak samo i wciąż na nowo, 
Tacy bezbronni, tacy zabawni 
Śpiewamy jedno wesołe słowo. 

Gramy w zielone, gramy i w śnieżne, 
Wiosna i zima nam ręce splata, 
Chwile rozbieżne, chwile pobieżne 
Przynoszą nowe, bezpieczne lata. 

Coś ty za jedna? Jak ci na imię 
I skąd się wzięłaś na naszym świecie? 
Dwie bose stopy drżą na kilimie; 
Stopy kochane, dokąd idziecie? 

Coś ty za jedna? Kto ciebie stworzył? 
I kto cię całą sercem ogarnie? 
Duszo pachnąca, fiołku boży, 
Rozkwitający w mojej cieplarni! 

Coraz nam słodziej, coraz nam młodziej, 
Radość spełniona uśmiechem wskrześnie; 
Dzień nas oszukał, dzień już odchodzi, 
I ty ode mnie odejdziesz we śnie. 

Wieczór spojrzenia maluje sepią, 
Szczęście przybliża się mimo woli, 
Święci niebiescy nam garnki lepią 
I od przybytku aż głowa boli.

Jan Brzechwa

Spustoszyłaś mnie na zawsze ogniem, wichrem i zarazą, 
Serce zżarłaś i przeżarłaś jak przeżera rdza żelazo, 

I odeszłaś, ukochana, roześmiana, rozśpiewana, 
W urojone wniebowzięcia, w letnią noc świętego Jana. 

Pod brzozami, pod lipami, pod wonnymi gałęziami, 
W ciele twoim duch się zbudzi, nieobecny między nami, 

Pod brzozami księżyc zgaśnie, ciało wrzaśnie, krew zamroczy 
Uroczyste twoje usta, przezroczyste twoje oczy, 

I przeminie oka mgnienie, oka mgnienie tysiącletnie, 
I już żaden pocałunek ust zamkniętych nie rozetnie. 

Przyjdzie noc pachnąca nowiem, zwisająca nad wezgłowiem, 
Wtedy zbudzisz się, zawołasz, ale ja ci nie odpowiem, 

Wtedy okna pootwierasz w noc pachnącą, w północ ciemną 
I zobaczysz, że mnie nie ma i że już nie jesteś ze mną, 

Staniesz w progu i struchlejesz, i upadniesz na kolana, 
I upadniesz, ukochana, zapłakana, zapłakana, 

Że skończyło się już wszystko, gdzieś za nami, gdzieś przed nami, 
Że tak wiszę pod sufitem między dwoma wiecznościami.

Jan Brzechwa