Zanim księżyc posrebrzy
poemat twojego ciała
i zanim w oczach twoich
zapłoną gwiezdne ogniki
szukam czubkami palców
jedwabistości twych włosów
w ciemności tego ukrycia
gdzie nikt już wierszy nie pisze
strwożony twoją urodą
nieśmiały jak kwiat konwalii
w ostatnią północ majową
znów wypowiadam twe imię
niech mnie prowadzi jak ognik
poprzez splątane rozdroża
i doprowadzi bezpiecznie
pośród pędzących obłoków
do ostatecznej przystani
pomiędzy naszymi ustami
czasami tylko słowem
czy też wierszem
albo snem niewyśnionym
a może jesteś
tylko złudzeniem
marzeniem głodnego
o chlebie powszednim?
Kimkolwiek
jesteś
Pod drzewem
stoisz oparta
o pień odwieczny
dębowy
nieprzemijająco
piękna
moje
marzenie….
mój sen…
Ciemną nocą
wszystkie koty
są czarne
ale najczarniejsze
moje myśli
moje niespełnione
pragnienia
czego sobie życzę
może pieszczoty
może smaku twoich ust
a może
spokojnego snu
jeszcze jedna
godzina
zabiera mi
mój czas
zanim odejdę
chcę ci dać
wspomnienie
mojego pocałunku
Moje istnienie
składa się
z oczekiwania
na twój uśmiech
moje życie
jest tylko
lustrzanym odbiciem
mojej tęsknoty
w przemijających sekundach
w mroku samotnej nocy
w mżawce poranka
w niewypowiedzianej tęsknocie
w nieznanej przyszłości
w promieniach twojej miłości
zawiera się
moje życie
Kiedy budzę się nad ranem
na poduszce tuż koło mnie
burza twoich czarnych włosów
oczy twoje snem pijane
kiedy budzisz się nad ranem
Szukam dłonią twoich bioder
rozpoznaję twe ramiona
miękką linię twojej szyi
i zapadam w zamyślenie
nad krągłością twoich bioder
Gdy przeciągasz się jak kotka
mruczysz cicho twe zaklęcia
drżące pączki twoich piersi
pod koronką twej koszulki
gdy przeciągasz się jak kotka
Na ten długi czas samotny
chcę zachować na mych dłoniach
aksamitność twojej skóry
jedwabistość twoich włosów
żeby przetrwać czas samotny
Czekam tu
aż odejdziesz
ślady twoich stóp
na śniegu rozwieje wiatr
czekam tu
aż pogasną
wszystkie światła
latarni nocnych ulic
czekam tu
żeby dotknąć
twojej twarzy najczulej
powiedzieć ci… śpij spokojnie
czuwam…12
Jakże obcy mi ten pokój
w którym jeszcze nigdy
Twoja dłoń nie ustawiła
kwiatów w wazonie
Jakże obce mi te ulice
wzdłuż których na próżno
szukam śladów
Twoich drobnych stóp
Jakże puste jest to łóżko
w którym jeszcze nigdy
nie wtuliłaś Twojej głowy
w miękkość poduszki
Na przekór ciemności nocy
rozjaśniam zawiłe zakamarki
mojego serca
blaskiem Twoich oczu
Nosiłeś mnie
na rękach
kiedy moje nogi
za słabe były
na daleką wędrówkę
Ocierałeś moje łzy
kiedy rozbijałam
kolana
na kamienistej
drodze
Siedziałeś
przy moim łóżku
kiedy nocne zmory
czaiły się
za zasłonami
Miałeś zawsze
dla mnie
twoje silne ramię
twoją mądrość
twoją miłość
Dzisaj ja
pomogę ci wstać
żebyś mógł
pogasić świeczki
na urodzinowym torcie…
Jak ten czas leci… Oto zaczął się nowy roczek. Święta tak szybko zleciały. Ostatnie święta były inne niż zwykle, spędzone poza domem, w Irlandii, u naszych dzieci. Ich wyjątkowość polegała na tym, że to pierwsze Boże Narodzenie Ninusi. Bardzo chciałam je spędzić razem.
Paweł z Anetką już od lata nas namawiali, przez ostatnie pięć lat nie było wspólnych świąt.
posypię Twoje powieki gwiezdnym pyłem
śniegiem zebranym z wierzchołków sosen
Ogrzeję Twoje usta, ogrzeję Twoje stopy
moim gorącym oddechen, moimi gorącymi wargami
Zapatrzony w Twoją twarz,
tak piękną w świetle księżyca
Zaśniemy obok siebie przytuleni…
Feniks i Róża 