Feniks i Róża

Nawet pobiegłam trochę, żeby stracić kilka kalorii. Zaraz muszę jechać do miasta, pomóc przetransportować azerbajdżańskich gości naszego Instytutu – wczoraj zaoferowałam moją gotowość pomocy, to teraz muszę… choć mi się nie chce.

Dzisiaj rano nie miałam nawet siły wstać. Po wczorajszym dniu w podróży byłam wykończona, przyjechałam późno do domu a mój M. nawet nie czekał na mnie na NK, jak zwykle. To mnie jeszcze bardziej zniechęciło, nawet nie puściłam mu sygnału, że wróciłam. Wypiłam trochę wina, potem jednego drinka, bo od wina było mi jakoś niewyraźnie. W końcu porozmawialiśmy chwilę przed pójściem spać, ale byłam już tak zmęczona, że M. dał mi spokój.

Po obudzeniu się przeleżałam ze dwie godziny w łóżku, nawet nie spałam, tylko nie miałam siły się poruszyć. D. oczywiście nie wypuścił psa, no bo po co, jak ja jestem w domu. Potem robił mi wyrzuty, że nie wstałam, bo przecież powiedziałam, że wstaję, a więc jestem „niesłowna” … Dzieciak…

Puściłam sygnał do M. Zadzwonił kilka minut później, rozmawiał właśnie z klientem (w sobotę?) … no tak, ale nie wszyscy mają sobotę wolną … ja też nie, jak się okazuje. Chyba powinnam mu trochę zaufać, wiem przecież, że mnie nie okłamuje i że zawsze oddzwania natychmiast, kiedy to tylko możliwe. Czasami wydaje się nawet, że siedzi przy telefonie i czeka na mój znak… 

Teraz pora na kawę i śniadanko – bez tego nie wychodzę z domu…

Biurko wylądowało w pokoju kominkowym. Trochę mi to nie było na rękę, bo przecież chciałam mieć swój kącik, ale z drugiej strony dobrze się stało. Potrzebne jest takie miejsce w domu, gdzie można zebrać do kupy wszystkie sprawy „biurowe” i odpowiednie wyposażenie. Do tej pory korespondencja, rachunki, wszystko leżało na barku, albo na przypadkowo wybranych miejscach i często „gubiło się” – teraz wszystko będzie miało swoje miejsce na i w biurku. A i cieplej jest w tym pokoju, niż w sypialni, co jest w obliczu nadchodzącej zimy niewątpliwie dużą zaletą.

Trochę niezręcznie jest, że, kiedy siedzę z laptopem przy biurku, to ekran jest zwrócony do pokoju, tak, że każdy może mi nań zaglądać – niezręcznie byłoby i niewygodnie odwracać laptopa – ale zawsze mogę przenieść się z nim do sypialni… a zresztą, to wszystko i tak jest tylko przejściowe … w pewnym sensie …

… kilka razy do domu, nikt nie odbierał. Zadzwoniłam do J. na komórkę, za każdym razem odkładał słuchawkę. Pewnie to echo wczorajszej kłótni, ale trochę niepokoję się, czy nie podsłuchał moich rozmów z J. Tak, czy inaczej, nie lubię w domu takiej napiętej atmosfery. Do tej pory zawsze w takich przypadkach ustępowałam, poddawałam się… teraz nie chcę, wiem przecież, że racja jest po mojej stronie.

M. próbuje podtrzymać mnie na duchu i utwierdzić w przekonaniu o słuszności mojego stanowiska. Wiem, że on ma rację, ale to trudno mi jest znieść taką nabrzmiałą atmosferę, być ciągle konfrontowaną z zarzutami i wymówkami.