Feniks i Róża

… a tak mało czasu zostało. Zakupy jeszcze zrobić – wczoraj kupiłam karpia i gdzieś go „wcięło” – M. żartuje, że pewnie uciekł… To wczorajsze zatrucie tak mnie zwaliło z nóg… potem, późnym wieczorem szukałam tego karpia, ale nie znalazłam. Tak więc kupię jeszcze jednego, żeby nie zabrakło. Ja uwielbiam karpia – bez niego nie ma dla mnie świąt!

Tuż przed wyjściem dzwonił jeszcze Paweł, musiałam napisać wypowiedzenie jego lokatorowi. Poza tym zmartwił mnie wiadomością, że mogą być kłopoty z lotem – dzisiaj jego znajomi siedzą już sześć godzin na lotnisku. M. pociesza mnie, że jutro ma w Dublinie być dużo lepsza pogoda… ale kto to tak naprawdę może wiedzieć.

Ciasta nie będę piekła, kupię u cukiernika na Psim Polu. Zamówiłam dwa kilo pieczarek, muszę odebrać. Czeka mnie jeszcze robienie gołąbków i bigosu. No i sprzątanie. Ciekawe, czy K. postawił w końcu tę choinkę… po wczorajszej imprezie pewnie jeszcze nie doszedł do siebie.

Dzisiaj będę miała pełne ręce roboty do późna w nocy. Potem pewnie padnę. Nawet w święta nie mam szansy, żeby odpocząć… chyba, że wyjdę z domu, na spacer…

M. obiecuje mi, że następne święta będą inne – na pewno będą. Wiem, że on ma na myśli to, że będziemy spędzać te święta razem, ale tego jeszcze nie można teraz z całą pewnością powiedzieć… ale tak naprawdę, to chciałabym mieć takie święta, kiedy ja nie musiałabym się o nic martwić, kiedy ktoś za mnie by wszystko zorganizował i nie zwalał wszystkiego na moją głowę… nie tylko święta, każdy inny dzień… chcę się poczuć kobietą, istotą, która – jak twierdzi M. – stworzona jest po to, by być kochaną, rozpieszczaną… Przy nim tak bym się chyba mogła poczuć…

… tak się dzisiaj zatrułam – już w drodze powrotnej z miasta robiło mi się niedobrze. Stałam w korku i czułam, jak mnie zaczyna boleć żołądek. Po przyjeździe do domu zrobiłam sobie mocną herbatę i to mnie ruszyło: trzy razy musiałam zwracać, dostałam rozwolnienia, bólu głowy, byłam taka słaba, że musiałam położyć się w ubraniu do łóżka i ciągle było mi zimno. Jakoś udało mi się zwlec do kuchni na dole i ugotować sobie spory garnek kisielu – M. w międzyczasie szukał w internecie, co jest dobre na zatrucie i napisał, że kisiel (woda z mąką ziemniaczaną) jest w porządku – jak mi go brakuje, gdyby on tu był, na pewno zająłby się mną i także wszystkimi innymi rzeczami… zresztą, gdyby on był tu ze mną, to nie miałabym tego stresu i nie byłabym tak podatna na wszystko… chociaż M. uważa, że to była spryskana pietruszka, jakiś pestycyd, albo co.  Ja też myślę, że coś w tym jest – po zjedzeniu kanapek, w których była między innymi pietruszka, zaczęło mnie męczyć.

W końcu po wypiciu więcej jak połowy kisielu poczułam się na tyle lepiej, że mogłam zejść do kuchni i zająć się zakupami – przecież nikt za mnie nic nie zrobi… a jutro mam tyle jeszcze do zrobienia… ale jabłecznika to już dzisiaj nie będę piekła…

Dziękuję po tysiąckroć za tę cudowną, świąteczną kartkę – za te słowa kochane, pełne ciepła… za Twoje myśli, które towarzyszą mi ciągle i za Twoje najdroższe Serduszko, które bije tuż przy moim… Nie będę się smucił – jakże bym mógł, kiedy los daje mi największe szczęście, największy skarb w całym Wszechświecie: Twoją miłość… 

… Wigilia – niewiele już czasu zostało F. na przygotowanie wszystkiego, a tyle jeszcze przed nią… Zawsze byłem pełen podziwu dla jej siły charakteru, dla jej zaradności, umiejętności radzenia sobie ze wszystkim. Od samego rana do późnego wieczora na wysokich obrotach – nic dziwnego, że, kiedy już zamknie kolejny dzień, to nie ma już na nic ochoty ani siły. Zwłaszcza w tej sytuacji…

Tak sobie myślę, że im dłużej ta sytuacja trwa, tym bardziej prawdopodobna staje się możliwość, że J. skłonny będzie pogodzić się ze stratą i nie będzie tak ekstremalnie reagował, jak na początku. Tym bardziej prawdopodobne jest, że, kiedy F. uczyni następny krok, wszyscy będą już niejako na to przygotowani i obejdzie się bez wielkich scen. A kiedy F. odzyska swoją wolność, nic już nie będzie stało na przeszkodzie, żebyśmy połączyli nasze losy – oczywiście, jeżeli F. będzie mnie jeszcze chciała 

Zrobiłem małą dekorację świąteczną… Skoro nie mogę pomóc jej w sprzątaniu i szykowaniu wszystkiego na święta, to niech chociaż tu będzie jakiś świąteczny akcent…