z dala od ciebie jak bezdomny ptak,
jak liść na wietrze, co nie bywa ptakiem –
gdybym nie kochał i nie tęsknił tak
za ust twych smakiem…
za jedną chwilą, kiedy mroczna noc
płonące serce bezsennie ukoi –
gdzie blask księżyca i gdzie miękki koc,
żar oczu twoich…
stąd do wieczności tylko jeden krok
i jedno imię wypiszę na ścianie –
niech nas otoczy wszechobecny mrok,
niech sen się stanie…
… rozmawiałam trochę z P. i odwróciło to moją uwagę od moich problemów – zrobiłam sobie jeszcze drinka i teraz będę kleiła okulary; spadły mi na podłogę i pękła oprawka… a jak będę już miała internet, to będę mogła „nagadać” się z Niusią – P. mówił, że mają już szybszy internet i że jakość połączenia jest dużo lepsza…
… dzisiaj … czuję się tu tak obco. Miałam moje własne cztery ściany, mój dom, mój ogród. Garaż. Moje meble. Przestrzeń do życia. To wszystko, do czego się przyzwyczaiłam i co mi było przez lata nieodłączną częścią mojej codzienności. Wszystko to stanowiło o moim poczuciu stabilności, bezpieczeństwa. Teraz jestem sama w wynajętym mieszkaniu, zimnym, ciasnym… daleko od tego wszystkiego, co przez ponad pół życia stanowiło jego sens i zawartość…
M. próbuje mnie pocieszać, ale czy on to potrafi zrozumieć? Twierdzi, że tak, ale on przecież sam zawsze mieszkał tylko w wynajętych mieszkaniach… nie miał i nie ma nic własnego…
I tak rozpoczął się kolejny tydzień.
W weekend była u mnie M. – nagadałyśmy się za wszystkie czasy, siedziałyśmy w sobotę do trzeciej nad ranem. Podobało jej się u mnie, cieszy mnie to bardzo. W niedzielę odwiozłam ją do domu, po drodze zatrzymała nas policja – z powodu tych żółtych świateł w moim aucie. Na szczęście policjant był bardzo miły i w końcu pozwolił nam jechać, tylko zobowiązał mnie do jak najszybszej wymiany świateł. M. chciała mnie zatrzymać u siebie do poniedziałku, trochę też z powodu pogody (droga była bardzo śliska miejscami), ale ja wolałam wrócić do siebie – tak, właśnie tak pomyślałam… to dobry znak…
Dzisiaj w pracy smutna wiadomość: zmarła moja Pani Profesor – już od dawna chorowała na raka i w końcu choroba zwyciężyła.
Po pracy wróciłam do domu, zaparkowałam na ulicy, ale nie byłam zadowolona – moje auto było pierwsze w szeregu, zaraz za pasami, bałam się, że ktoś może mi wjechać w tył. Spróbowałam zaparkować w innym miejscu i zezłościłam się na własną nieporadność. W końcu w desperacji wjechałam na podwórko! M. już od dawna mnie do tego namawiał, ale dopiero moja własna desperacja sprawiła, że odważyłam się przejechać przez ten ciasny wjazd. Także w sumie nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. M. uważa, że nie powinnam od siebie wymagać wszystkiego – stwierdził, że mam tyle talentów, że parkowanie mogę sobie odpuścić. W końcu jestem kobietą i powinnam być wożona 😆
M. ma w środę spotkanie z kierownictwem dużej firmy, może dostanie tam pracę, albo przynajmniej ofertę współpracy. Trzymam kciuki… ale on się tym za bardzo przejmuje. Będzie, jak ma być.
… w moim nowym mieszkanku.
W sobotę był pierwszy dzień „poza domem” – M. nie mógł już wytrzymać, i przyjechał późno wieczorem – i dobrze, bo w tym całym chaosie czułam się taka zagubiona… więc najpierw wypłakałam mu się „w kamizelkę” a potem zabraliśmy się wspólnie do urządzania naszego gniazdka. Godzina za godziną mijały, a sterta worków i kartonów stawała się coraz mniejsza – już w niedzielę wyglądało to wszystko dużo lepiej. Na poniedziałek wzięłam wolne i cały dzień składaliśmy rzeczy – ja zajęłam się pokojem (dobrze, że mam ogromną szafę) a M. kuchnią, przy czym oczywiście pomagaliśmy sobie nawzajem.
We wtorek miałam już nawet moją toaletkę z lustrem i obrazy na ścianie, moje firanki, zasłonki w kuchni… jak jeszcze poprzedni lokator zabierze resztę swoich rzeczy, to pokój będzie wyglądał całkiem przyzwoicie. Myślę, że będę się tu dobrze czuła – tym bardziej, że pierwsze dni i noce spędziliśmy tu razem – na każdym kroku jest niejako ślad M. – jego obecność tutaj. A może już niedługo znowu się zobaczymy.
Dzisiaj M. pojechał rano z powrotem – oboje chcielibyśmy, żeby mógł tu zostać dłużej (nawet na zawsze), ale teraz jeszcze za duże ryzyko. I tak los jest dla nas bardzo łaskawy.
W weekend odwiedzi mnie M., moja najlepsza przyjaciółka. Cieszę się – mam nadzieję, że jej się u mnie też spodoba. Brakuje jeszcze kilka „drobiazgów” … tu jakaś półeczka, tam regalik… no i nie mam jeszcze internetu, ani telefonu. Ale mam w miarę wszystko rozpakowane i najważniejsze: święty spokój! To moje mieszkanko i nikt nie ma tu nic do powiedzenia!
Mam już moje mieszkanko – przez kilka najbliższych miesięcy będzie to mój dom…
Dzisiaj poprzedni lokator przekazał mi klucze – jeszcze zostało kilka jego rzeczy, które odbierze jutro, ale już mogę się tam zacząć czuć u siebie… zwozić moje rzeczy… włączyłam już ogrzewanie i lodówkę. Do łazienki M. przywiezie mi taką dmuchawę… sama jeszcze nie wiem, co będę potrzebowała…
Najważniejsze, że mam w końcu możliwość się wyprowadzić – całkiem realnie i namacalnie.
ile razy już odchodziłem
po raz pierwszy
z rodzinnego domu
zbuntowany
po raz drugi
ze zburzonego
pałacu marzeń
po raz trzeci
nocną porą
na daleką wędrówkę
po raz czwarty
w nieznaną przyszłość
na przekór sobie
tak wiele razy…
i ciągle w pogoni
za światłem
dalekiej gwiazdy
żeby na końcu mojej drogi
usiąść u twoich stóp
na twoim łonie złożyć
skołataną głowę
Oto mój horoskop na dzisiaj:
Skorpion,
Będziesz mieć możliwość usunięcia przeszkód które od dłuższego czasu Cię dręczą, będziesz zmotywowany, aby dać z siebie jeszcze więcej niż do tej pory. W tym okresie nie będzie szło wszystko po twojej myśli, lecz będziesz mieć u boku partnera, który obdarzy cię wielkim uczuciem pomagając ci w ten sposób zapomnieć o wszystkich trudnościach.
I jeszcze Biorytm:
W tym dniu Twój poziom umysłowy wynosi 8%: Jeśli czujesz, że podjęcie jakiejś decyzji jest teraz dla Ciebie zbyt trudne masz możliwość odsunięcia jej w czasie.Twój poziom fizyczny wynosi 12%: Postaraj się wygospodarować trochę czasu na zregenerowanie sił i naładowanie akumulatorów pozytywną energią.
Twój poziom emocjonalny wynosi 18%: Staraj się rozładować nieprzyjemną sytuację i nie zwracaj zanadto uwagi na opinie innych ludzi!
A to przepowiednia z I Ching (chińskiej „Księgi Przemian”):
Shih Ho: Przełamanie schematu ,
W tej fazie postawisz pewnej sprawie słuszną diagnozę i dzięki temu uda Ci się w porę zainterweniować. To nie jest dobra chwila na obejście problemu lub uniknięcie go. Aby wszystko wróciło do równowagi powinieneś użyć wszystkich możliwych sposobów – Twoja wytrwałość zostanie Ci sowicie wynagrodzona.
Czyż to nie zastanawiające? Co prawda biorę to wszystko z przymrużeniem oka, ale to jakby kolejny znak losu, potwierdzający mój wybór…
… że F. poszła dzisiaj wcześniej spać – ma takie zaległości… Co prawda nie można tych zaległości odrobić, ani wyspać się na zapas, ale solidne przespana noc pomoże jej pozbyć się tego przeziębienia…
J. zachował się dzisiaj całkiem w porządku, przyniósł F. grypex i herbatę do sypialni, ale nie nagabywał jej. Czekał na nią z bukietem róż pod pracą, a kiedy F. powiedziała, że jej nie przekupi kwiatami, to powiedział, że chciał ją przeprosić… płakał, kiedy mu powiedziała, że i tak odejdzie, ale powiedział „trudno” – choć bardzo bym chciał, żeby to wreszcie pojął i zachował się jak mężczyzna, przyjął swoją porażkę z godnością, to jednak nie ufam mu… w każdej chwili może zmienić się o 180 stopni. Na razie jednak jest to ulga dla F. – czas, żeby odetchnęła odrobinkę… wyspała się, wykurowała…
… że nadejdzie ten moment, kiedy J. spróbuje wziąć F. na litość… na groźbę samobójstwa… on mógłby to zrobić – nie z desperacji, ale żeby F. zepsuć życie… żeby ją napiętnować winą i zniszczyć spokój jej ducha, a tym samym jej przyszłość… nie wiem, czy ona byłaby w stanie podjąć normalne życie, mając nad sobą ten cień… pewnie tak… ale to by ją kosztowało wiele cierpień i wyrzeczeń…
Modlę się za nią, żeby miała siłę. Żeby wytrwała… Wiem, jak to trudno, nawet, jeżeli się tego kogoś nie kocha, stanąć oko w oko z groźbą samobójstwa tej osoby…
Modlę się… nic innego teraz nie mogę zrobić…
Jedno w tym wszystkim jest pewne. Cokolwiek F. postanowi, nie przestanę jej kochać. Cokolwiek się wydarzy, należę do niej. Jeżeli nie teraz, to za miesiąc, za rok, za dziesięć lat… będziemy razem…
Feniks i Róża 