Feniks i Róża

… okazał się bezpodstawny – jest tyle rzeczy, które mogłyby się wydarzyć, żeby przekreślić nasze plany, marzenia i nadzieje… lepiej niech żadna z nich się nie przydarzy…

J. leży w szpitalu, ma być operowany na kręgosłup… F. dzwoniła do niego, pytała, czy czegoś potrzebuje, czy ma mu coś przywieźć, powiedział, że nie… F. jest teraz w rozterce, czy ma jechać go odwiedzić, czy nie – ja jej odradziłem i to nie dlatego, żebym mu źle życzył – wręcz przeciwnie, obawiam się jednak, że jej odwiedziny mogłyby być przez niego fałszywie zinterpretowane i dać mu jakąś złudną nadzieję… z drugiej strony przyznaję, że F. z jej dobrym i czułym sercem nie może przejść obojętnie i do porządku dziennego nad tą sytuacją, w końcu łączyły ją z J. długie lata wspólnego życia – wiele było też dobrych i pięknych chwil… pomimo tego, że on wszystko zepsuł i zniszczył… Dylemat… co F. może uczynić w tej sytuacji i czy jej akt dobroci nie przyniósłby w końcu im obojgu więcej szkody, niż pożytku? I czy wolno tę sytuację rozważać na chłodno, czy lepiej pokierować się impulsem i uczuciem? Ja osobiście zawsze jestem za kierowaniem się uczuciem, nawet, jeżeli mnie to na ogół przynosiło same szkody…

Przykro mi i smutno, kiedy F. żali się na jej obecną sytuację… że zimno, że ciasno… że brakuje jej przestrzeni, poczucia bezpieczeństwa w jej własnym domu, że czuje się poniżona, nie mając nic własnego… wspomina coraz częściej, jak dobrze się czuła w ogrzanych pomieszczeniach, że miała sypialnię, salon… ogród…

Przykro mi, bo nie mogę jej tego dać, ani nawet nic w zamian. Smutno, bo szkoda mi jej, bo nie takiego losu dla niej bym chciał… ale teraz nie mogę nic zmienić… Nawet świadomość, że to w końcu nie było naszym planem ani życzeniem, ale wynikiem rozwoju sytuacji, nie ułatwia mi niczego, nie zdejmuje ze mnie ciężaru odpowiedzialności…