Autor: Jolanta

Wiadomo, że punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia. Jest jeszcze kilka tego typu mądrości życiowych : „jak wejdziesz między wrony musisz krakać tak jak one”, „z kim przystajesz takim się stajesz” i jeszcze: „nie daleko pada jabłko od jabłoni”.  Oczywiście, jest tak! Jakże więc trudno wyrwać się, uwolnić od schematów, nawyków utrwalonych przez długie lata? Najtrudniejsze do zmiany są schematy myślowe, wszystko ma początek w naszej głowie. Z niej się biorą również nasze choroby (psychosomatyczne). Nie wszyscy jednak potrzebują zmian. Hierarchia priorytetów życiowych jest inna dla różnych typów osobowości. Inna dla osoby z parciem na sukces po trupach, zupełnie inna dla wrażliwej, pełnej ideałów.  A wszystko to jest jeszcze zamknięte w ramach środowiska w jakim się wychowuje, dojrzewa. Jest jeszcze coś takiego jak szczęście, los zapisany w hologramie naszego istnienia?

I następne święta za pasem. Pogoda jak przed Bożym Narodzeniem, zimno, tylko dzień troszeczkę dłuższy ale mroźno. Dzisiaj już wtorek, wczoraj były imieniny szefowej. Impreza była przy suto zastawionym stole, Maria się postarała. Były sałatki, galaretki drobiowe, kuleczki mięsne i moja ulubiona melba w wykonaniu mamy szefowej. Trochę mi zepsuła nastrój przesyłka z urzędu celnego, namieszało się, Dawid nie potrafił mi dobrze wytłumaczyć i musiałam po pracy odkręcać pomyłkę na poczcie u naczelnika. Wieczór zrobiliśmy sobie leniwy popijając drinka, aczkolwiek trochę czasu poświęciłam na porządek w kuchni, odkurzyłam dokładnie podłogę w sypialni i przedpokoju, a nawet poćwiczyłam, co prawda nie cały trening ale dużo brzuszków. Zaraz po pracy jadę do banku zasilić konto i sprzedać euro.

Następny dzień

Wczoraj wieczór miałam nerwowy za sprawą kłopotów z internetem, wydzwaniałam na infolinię, coś jest nie tak, albo za słabe łącza albo licho wie. W ciągu 48 godzin ma się zgłosić monter. Dosyć późno trafiłam na bardzo dobry film Jandy „Pestka”. Nie czytałam książki ale było o niej głośno. Film (na „Kulturze”) od razu mnie wciągnął, sama obsada mówiła za siebie. Zdzisiu zadzwonił i też się przyłączył do oglądania. Film mnie bardzo poruszył a w szczególności zagmatwana sytuacja emocjonalna bohaterów, tym bardziej, że są to moi ulubieni aktorzy. Wiadomo, Olbrychskiego uważam za najlepszego polskiego aktora a Jandę…? Bardzo doceniam jej talent, podoba mi się jej temperament i gra, chociaż nie w każdej roli, w starszych filmach jej nie trawiłam, to nie był mój typ kobiety ani role przez nią grane nie były mi za nic bliskie. Zawsze miała ambitne, charakterystyczne role z głębią. Mój podziw dla jej gry, tak naprawdę, zaczął się po „tryptyku kulturalnego” w Teatrze Polskim gdzie grała (w piątek) „Shirley Valentine”, (w sobotę) Marię Callas, (w niedzielę) Marlenę Dietrich i trwa coraz większym stopniu do dzisiaj.

Po filmie byliśmy zgodni, dyskutowaliśmy o treści dopóki Zdziś nie wyskoczył z formą i wielkimi pochwałami dla reżyserii. Poczytał sobie opinie i nastawiony przez nie chciał się popisać. Czułam niedosyt rozmowy o treści, ponieważ losy bohaterów bardzo mnie poruszyły. Pestka- to ta głębia, każdy ją ma, ciało gnije, psuje się ale pestka zostaje, jest ważniejsza – rola Agaty- coś w tym rodzaju. To jest bardzo dobra sztuka, przede wszystkim dotyka wrażliwych miejsc, konfrontuje wnętrze i uczucia wrażliwego człowieka z warunkami zewnętrznymi, społecznymi układami, opiniami…  Bezradność, lęk, potęga miłości?

I pokłóciliśmy się przed spaniem, On skwitował, że to był smutny film. Mnie drażniła jego powierzchowność, skupianie się na formie albo rozpraszanie- wszystko jedno! Ja identyfikowałam się z bohaterką i rozumiałam jej zachowanie i byłam głęboko poruszona. W dodatku tak mnie rozbolał żołądek, że budziłam się w nocy, a już nad ranem nie spałam, nie miałam siły wstać i postanowiłam zostać w domu i trochę się wykurować. Wstałam, właściwie to zwlekłam się z łóżka w południe aby zrobić sobie coś do picia i zjedzenia. Bolała mnie głowa i było mi niedobrze od żołądka. Teraz jeszcze mnie boli ale już lepiej… Wieczorne placuszki, ciężkie wino, 200 brzuszków na siłę i nerwy-ot i skutek nerwuski.

Dawno tu nie byłam. Zdzisiu usuwał wirusa, który rozprzestrzenił się na naszych stronach a także na Va. Jestem od tygodnia u Zdzisia, u nas w FURTH. Załatwiłam zwolnienie, kręgosłup mi ostatnio bardzo dokucza, zaniedbałam ćwiczenia, dostałam tydzień wolnego i mój Misiaczek zabrał mnie ze sobą. Tu wypoczęłam, wygrzałam się, poleniuchowałam. Codziennie masażyki, pieszczoty i jeszcze raz pieszczoty…

Mamy siebie trochę więcej i częściej zarówno w codzienności jak i w alkowie. Dobrze nam ze sobą.  Ale wszystko co dobre szybko się kończy, jutro wracam, jedziemy do Wrocławia, od poniedziałku znowu kierat. Lokale do wynajęcia, w pracy nazbierało się zaległości, a za tydzień przyjeżdżają dzieci: Paweł, Anetka z Niusią. Dzisiaj podczas kolacji w restauracji chińskiej, na którą zabrało mnie moje Kochanie, zadzwonił Paweł z Niusią. Sama Nina zaczęła rozmowę, robi postępy. Oczywiście bylo: -Ciupiłaś cioś, a cio ciupiłas? itp. Jak słyszę jej głosik to buzia mi się cieszy i serduszko mięknie. Jesteśmy po obfitej, wspaniałej kolacji: kaczka na rozgrzanej formie, z warzywami i dobre czerwone wino. Pyszna, chrupiąca… Teraz relaksujemy się przy drinku, a zaraz poleniuchujemy przed telewizorem.

Tyle się ostatnio dzieje, czas pędzi jak zwariowany. Dobrze, że ostatni weekend trochę odreagowałam i poleniuchowałam. Będąc w Furth u mojego mężczyzny też się zrelaksowałam i odpoczęłam. Do Wrocławia przywiózł mnie Zdzisiu, w dzień wyjazdu pojechaliśmy do tajlandzkiej restauracji na pyszną chrupiącą kaczkę. Baaasrdzo smakowało na tle czerwonego wina, w tajlandzkim klimacie delektowaliśmy się gorącym daniem, a potem objedzeni ruszyliśmy w drogę do Wrocławia. Oczywiście jak zwykle prowadzi mój Misiaczek. On uwielbia jeździć a ja uwielbiam siedzieć obok:) Jechał dosyć szybko, mamy teraz porządny samochód na takie podróżowanie. Przy nim czuję się bezpiecznie w każdej sytuacji. Jest bardzo troskliwy i opiekuńczy. Nigdy wcześniej tego nie doświadczałam w takim stopniu. Czasami czuję się jak małe dziecko, nie muszę martwić się o przyziemne drobiazgi. 

Zdzisiu od soboty ma gościa-swoją córkę, dzisiaj pewnie wyjeżdża już do siebie. Ja mam cały tydzień wypełniony.  Przedwczoraj zakupy: coś na prezent dla mamy a przy okazji za namową Zdzisia, kreację i łsłodką koszulkę, pończoszki dla siebie. Nie musiał mnie specjalnie namawiać, trochę zachęcił oczywiście. Potrzebowałam tego, ostatnio tyle wydaję na ciuchy dla siebie, że aż mam wyrzuty sumienia, nic nie odkładam. Ze swoich to nie ma za bardzo z czego a Zdzisiu jest taki kochany, że ostatnie pieniądze pewnie oddałby aby sprawić mi radość. Czaami mam takie myśli, że wykorzystuję to. 

Wczoraj, po pracy trochę czasu spędziłam w kuchni a potem zrobiłam trening, poskładałam część prania, trochę TV i bardzo póżnym wieczorem zadzwonił Dawid. Trochę mnie zasmucił ale nie tak bardzo. Ma pracę, tylko mało godzin i ciężko mu się utrzymać. Najważniejsza praca a oszczędzać i liczyć na siebie musi się uczyć. Zawsze przy rodzicach nie będzie:)

Zdzisiu wykupił nam bilety do Dublina od 20.12.2012 do 4.01.2013. Zatem Święta i Nowy Rok będziemy witać w Irlandii. Będę mogła pomóc dzieciom dzięki mojemu Kochanemu. Dzisiaj są urodziny mamy, toteż jadę do Borowej  z prezencikiem i życzeniami. Dzisiaj też basen, prosto z Borowej pojadę na Stadion.  A Zdzisiu jest w Diseldorfie na tagach ze swoim szefem, gdzie prezentują prototyp urządzenia, które w dużej mierze jest zasługą mojego Misiaczka. 🙂 Teraz jeszcze muszę załatwić parę spraw. Jutro już piątek i przyjeżdża moje Kochanie:)